1

مثل کسی که از زیارت دریا برگشته باشد

ماهی هامان خیس

با شمع روشنی

این خط را بگیر و برو

از این دریا به اقیانوس من قدم بگذار

به بوسه ای آسان می شود

رستگاری در ترمینال جنوب.

2

بی ابرها هوا را تر کرده اند

ماهی های پر درآورده ای که در شرجی شناورند

دهن از تنفس دهانت اگر بردارم

هوا به دشمنی ام خواهد مرد

                             جدای تو

در این اتاق های بی هوازی

ناچارم از ریه هایی دو گانه سوز

گاه آدمم/پری دریایی

جای تو که نفس می کشم

                                      ماهی

3

در ما کولیانی به کوچ دم به دم

گاه به گرمای در همیده گی که برف ها را آب می کند

گاه به خنکای سطح با شب خوابیده ی پوست

گاه به اعتدال جهان بین دو دست

یک روز هم هوا گرم و خشک باشد اگر

                   بی چتر به بارانی ات خواهیم رفت.

4

در کوچه های کوچک بن بست

به قهر خدا خراب می شود

هر ارتفاعی که پی بگذاریم

پس به سلامتی سکوت جامی به جام خدا می پیچانیم

و از هر بار تماس زبانهامان

کلمه ای تازه زاده

آمُخته ی حرارت لبهامان

آمیخته ی آب دهان و نفس

آویخته ی پیچیدگی بدن های مرتفع

                                            "کلما"

5

به راه که رفته دلم می گیرد

دلم در مشت بسته ام تنگ است

بر صندلی کناری اتوبوس

چطور از خم جاده همسفری بتراشم

که بیش و کم شبیه تو باشد؟

6

خوابی سبک برای غرق شدن کافیست

با موجهای حاشیه ی بوشهر

رفتیم و رفتیم رقصان

منگ آخرین تانگو

در کافه های مثالی پاریس.

7مهر86

خارج ازمتن:

از این بعد تنها پیامهایی که در رابطه با شعر باشند در صفحه ی کامنت ها نمایش داده می شوند.سایر پیامها به سمع و نظر شخص خودم خواهند رسید و نه هیچ غیری(تنها به نظر البته!)...باشد که پیشرفتی حاصل شود.

شهر هوس های کوچک من!

                          شهر بزرگ!

                                   تو مال منی.

در تور های سیاحتی ماهی گیر،

ما تمام سفرهایمان را

ظرف هشتاد روز انجام می دهیم

و گوشه ی دنیا جای راحتی است،

برای آرامش یک ماهی...

مارکوپولوی کوچکی هستی

قرار نگرفتی به آغوش بی قرار من...

ما در بلا سرگردانیم

تا سر بگردانیم از دنیا

خانه در خودش جمع می شود و دنیاست

در راهرو ها حضور من است

در خیابان ها یاد تو!

شهر بزرگ مال من است

من مال این خانه

تو مال خیابان ها

سنگ صبور می ترکد عاقبت،

تا دریا را سیل بردارد

خونم را خودکشی می کنم و

تن دکولته ام را

به آغوش تو می اندازم.

27 آذر ماه 84

-------------------------------------------------------------------------------

دلم خواسته شعر قدیمی بگذارم.

            محل آرامش.

هم خانواده های زبانم

روسپی های بابلی اند تنها

با مریضی های از فرق سر تا نوک پا

به زبان در آمده اند

در زنای محصنه با محارم

                          در مطب

- بگو آ...آ...

حاشا که طوطیان لال،

                        - هر گز!-

بر شاخه های هند شکر خوردند

اگر مردند

مکتوب بوده لنگ در هوا اگر خشک می شوم نه از این است

چنین است احکام عشق ورزی در مکان های تنگ

                                                         ایضاً مرگ

هزار و یک دختر در به در

از در پشتی الفرار

با مارهای مغز سرت چه کنم؟

از نشخوار آدمی که حرف

دست بکشم،ماهی های توی سِرُم را آدم

میدهم ماررگهای مغز سرت

خون می کشد از ریشه های توی کتابم به تو

آغوش گشوده به التهاب تنهایی ات قسی القلب

بعد هزار و یک سر/خر بریده

با رخت سبزه ی بیمارستانم

حوری کوچولویی دوزخ مکان

در حرمسرای سه در چار

***

چون قصه بدین جا رسید شهرزاد لب از سخن فرو بست

و کلمات جملگی در نعوظ بمردند.

تیر- مرداد ماه 86

این است پراکنده های من

چون پاره های پیکر اوزیریس

خواهرم با خط زنده کن بر قنداقم نوشته بود

برمی گردی از جریان نیل

و جسدهای بی شمار مرا در انتظار

براهرم/خوادرم سلام کن!

به رگهای بسته ام

به جمجمه/ بند انگشت/ به زخم گوشه ی لب

روزی اگر جریان نیل خون جاری من می شد

و خاطره ام باز می آمد

تمام می شدم

مثل روزی که اول،

خدا باد بود و می وزید در رگ های  خمیری مان

...

در پیچاب های رود،حلقوی خط هیروگلیفت

گم پاره ای از جوارحم

نمی شناسی خطوط ناقص مرا

که کوچک بودیم و من سر راه رفتم

سر خود رفتم،گم

بیا بخوان از کفنم این خطوط خاطی را

دستت را به من بده برادر

که تمام بشود من،تمام بشود مردگی ام/شعر

بیا که اول دست تو موی من بود

و گونه ی من لب تو

ما یکی، تو/ من/ مایی که نصف شده از جریان تیز رود

دستم را به من بده، با سر انگشتانت

***

جای خودم خالیست

تو را مثله می کنم

می چسبانم جای سپیدی های متن.

اردیبهشت 86

خواهرم خندید

دندانهاش را آل برد

و از پژواک اسمش بر دیوار های شهر پیر مادرزاد شد

خواهرم شعار بود

می نوشتمش خون می ریخت

روی لبت هنوز زخم نشده

بوسه ای که خون حرف را بمکد

به چروک های من نگاه کن!

از گلویم شروع شد

می نویسم از ارواح گمشده

                       می آید

جذام سبزی به شیارهای تنش

از نمور تاریخِ کمد دیواری خانه

رب النوع جنگِ من

کوچولوست،نمی فهمد

هیچ کس نمی آید بچه!

فقط خدا بود که از این جهنم بردم جهنم بعدی

ببین از رگ هام کرم در آمده

من هیچ وقت،نه...من آدم بودم.

چطور یادش رفته اسم شب

که از دالان های هفت در رد نمی شود

جان ندهد به گلوله ی نگهبان ها

دختر یاغی که از خوابم می گذرد

از دهلیز ها می گذرم

اسم شب بر لبم است

                بوسه

می سپارمش به نگهبان ها

در انزوای کوچکی فرو رفته در رحم خود

انتظار آمدنم را

                کجام من؟

واگویه

   واگویه

     واگویه

خواب که بروم

کاغذ ها زبان باز می کنند

می نویسند به جد اندر جدم فحش

از دست پاهایی که می نویسم و

راه نمی افتند.

از لایه های زبانم

مادری در می آید

گنگ

که هر چه می کشد این الفاظ را

دوستت دارم نمی شود

درمان غربت این پهنه ی نامادری

-وقتی که اتفاق از لب مان می افتاد

و کلمه جان ما بود

آنگاه که شتر

لفظ باربری بود،کوهان رنج های بشر بر پشت

از اتفاق

لب ما افتاد

و از دهان بی شکلمان

کلمه به شکل شیری پوست می درید

(با پنجه هایی که می خواست)

می خواست تا زبان مرا نقبی

به واژه های گمشده ام باشد.-

از پرزهای حنجره ام

آمد کنار تو بنشیند

این کودکی که روی لب مادر آفریده شد

بوسیدنی تر است از همه ی کتابهای مقدس

که آفریده جهانی دیگر

تنها از دو کلمه.

بهمن ماه 85

بگو این عکسش

- من مردی ام که جنگ می روم-

به ناموسی

به نان شب

به احتیاج آدم های همیشگی/هر جایی

بگو همین که نشسته گوشه ی سمت چپ

نشسته روی این مین

همین که سگ دویده

خر دویده

قدم به قدم قدم روها

حالا خسته،نشسته روی این مین

بگو به روحش

که یادش رفته از خانه بردارد

خودش است

خودش با خنده ی کج،چشم کج،دست کج

در سراشیب کج،که زنده است به جان تو و نان شب

بگو وصیت کرده برو

به خواب سربازهای اجنبی

بترسانشان ازمرگ مفاجات

به تأثیر

با لبهای مادر مقدس

با حرفهای خون به جگر خودت

...

به مادرم بگو دستم رفته

لا به لای مین ها برایتان نان بیاورد.

اردیبهشت 86

                                                            به مادام لئونی/ایلیا شویلی

مثل گیس ها ی سر بریده مان

عزا از کله هایمان می ریخت

عزایمان می ریخت

گناهمان می ریخت

ترسمان می ریخت

پاک پاک

مثل کوره های آتش

مثل رگهای تهی از خون

و جنین های مرده

که از قبل به بعد می رفتیم

و در حالِ گناهکار نمی ماندیم

...

از خون پررنگی که مانده

بر لبه ی تیز خودکشی هامان

بدان که ما زهدانهامان را در هر همآغوشی

به مردها بخشیدیم

و هرگز کمبود آهن نداشتیم

زنانگی فقط یک جور توهم شیزوفرن

یک جور مریضی بد بود.

اردیبهشت86

---------------------------------------------------