بگو این عکسش

- من مردی ام که جنگ می روم-

به ناموسی

به نان شب

به احتیاج آدم های همیشگی/هر جایی

بگو همین که نشسته گوشه ی سمت چپ

نشسته روی این مین

همین که سگ دویده

خر دویده

قدم به قدم قدم روها

حالا خسته،نشسته روی این مین

بگو به روحش

که یادش رفته از خانه بردارد

خودش است

خودش با خنده ی کج،چشم کج،دست کج

در سراشیب کج،که زنده است به جان تو و نان شب

بگو وصیت کرده برو

به خواب سربازهای اجنبی

بترسانشان ازمرگ مفاجات

به تأثیر

با لبهای مادر مقدس

با حرفهای خون به جگر خودت

...

به مادرم بگو دستم رفته

لا به لای مین ها برایتان نان بیاورد.

اردیبهشت 86