از لایه های زبانم

مادری در می آید

گنگ

که هر چه می کشد این الفاظ را

دوستت دارم نمی شود

درمان غربت این پهنه ی نامادری

-وقتی که اتفاق از لب مان می افتاد

و کلمه جان ما بود

آنگاه که شتر

لفظ باربری بود،کوهان رنج های بشر بر پشت

از اتفاق

لب ما افتاد

و از دهان بی شکلمان

کلمه به شکل شیری پوست می درید

(با پنجه هایی که می خواست)

می خواست تا زبان مرا نقبی

به واژه های گمشده ام باشد.-

از پرزهای حنجره ام

آمد کنار تو بنشیند

این کودکی که روی لب مادر آفریده شد

بوسیدنی تر است از همه ی کتابهای مقدس

که آفریده جهانی دیگر

تنها از دو کلمه.

بهمن ماه 85